بَيْنَهُمْ » « 1 » است و كلمه‌اى كه در اين آيه است همان است كه در هنگام هبوط آدم به وى فرموده : « وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ ، و براى شما است در زمين قرارگاه و زندگى تا مدتى معين » « 2 » و قضاى الهى هم همين است ؛ به خلاف استدراج كه به‌معناى رساندن نعمت بعد از نعمت است ، و اين نعمت‌هاى الهى به وسائطى از ملائكه و امر به انسان مىرسد ، به همين مناسبت استدراج را به صيغه متكلم مع الغير آورد ولى در املاء و در كيدى كه نتيجه استدراج و املاء است به صيغه متكلم وحده تعبير كرد . « 3 » س 807 - « سنت مكر » چه نوع سنتى است ؟ و در چه زمانى و موقعيتى به اجراء درمىآيد ؟ ج - وقتى معلوم شد كه مردى با سنّت سختىها و ناملايمات متنبّه نمىشوند خداوند متعال سنّت ديگرى را به جاى آن سنت به نام « سنت مكر » جارى مىسازد ، و آن سنّت اين بود كه دل‌هاى آنان را به وسيله قساوت و اعراض از حق و علاقه‌مند شدن به شهوات مادى و شيفتگى در برابر زيبائىهاى دنيوى مهر مىنهاد . « 4 » س 808 - منظور از « مكر و املاء و استدراج » الهى چيست ؟ ج - كسى كه دعوت الهى را اجابت نكرده خود را مستوجب شقاوت بنمايد ، در صورتى كه بر اين حال خود باقى بماند عذاب را براى خود تثبيت كرده است و هرچه در اين راه پيش برود بر شقاوتش افزوده مىشود گرچه

--> ( 1 ) . سورهء شورى ، آيهء 14 . ( 2 ) . سورهء بقره ، آيهء 36 . ( 3 ) . الميزان ؛ ج 8 ، ص 454 . ( 4 ) . الميزان ؛ ج 8 ، ص 246 . [ با تصرف ]